II. Układ pierwszej strony artykułu i artykułu recenzyjnego (tj. obszerniejszej, polemicznej recenzji): z lewej strony u góry imię i nazwisko autora, a także nazwa instytucji (jeśli autor życzy sobie, aby tekst był afiliowany) lub miasto. Poniżej na osi tytuł. Wszystkie elementy pismem tekstowym, nie wersalikami.

III. Układ pozostałych rodzajów tekstów.

1. W recenzji nad tekstem zamieszczamy nagłówek: imię (rozwinięte) i nazwisko autora recenzowanej pracy, pełny tytuł według strony tytułowej (gdy recenzja doty czy pracy zbiorowej lub edycji źródłowej, po tytule podajemy pełne imiona i nazwiska redaktorów lub wydawców; jeśli praca jest wielotomowa — liczbę tomów lub części cyframi arabskimi, np. t. 1–2), miejsce i rok wydania, nazwę wydawnictwa, liczbę stron, ewentualnie nazwę serii wydawniczej. W nagłówkach stosu jemy skróty w języku recenzowanej pracy, np. ed., bearb. von, hrsg. von itp. Imię i nazwisko autora recenzji oraz miasto, w którym pracuje, umieszczamy pod tekstem recenzji, z prawej strony.

2. Nekrologi: w tytule imię i nazwisko zmarłego, pod nim w nawiasach dokładne daty życia, imię i nazwisko autora jak w recenzji.

IV. Tytuły, cytaty, cudzysłowy.

1. Tytuły dzieł i dokumentów:

a) rękopisy: oryginalne tytuły i incipity dokumentów, referatów itp. piszemy w cudzysłowie, tytuły nadane przez autora tekstu — bez cudzysłowu, np. Laudum sejmiku, Memoriał itp.;

b) druki: tytuły dzieł i dokumentów piszemy kursywą, tytuły rozdziałów i fragmentów dzieł (dokumentów) — w cudzysłowie, tytuły domyślne lub utarte określe nia tytułowe — dużą literą bez wyróżnień, np. Kronika Helmolda, Roczniki kwedlinburskie, Geograf Bawarski, Konstytucja 3 Maja.

2. Cytaty:

a) źródła cytujemy wyłącznie w języku oryginału; w wypadku słowiańskich alfabetów cyry-lickich (białoruskiego, bułgarskiego, macedońskiego, rosyjskiego, serbsko–chorwackiego i ukraińskiego) stosujemy transliterację opracowaną na podstawie polskiej wersji normy między narodowej (PN–ISO 9:2000), zob. niżej tablicę transliteracyjną;

b) cytowanych fragmentów źródłowych nie poprzedzamy i nie kończymy trzema kropkami;

c) opuszczenia w cytowanym tekście sygnalizujemy dwiema pauzami bez nawiasów prostokątnych: — —.

3. Cudzysłowy: generalnie podwójne (dół–góra), w tekstach angielskich — podwójne w górnej frakcji.

V. Pisownia imion, nazwisk i innych wyrażeń określających osoby.

1. Stosujemy oryginalną pisownię imion i nazwisk w ojczystym języku osób wzmiankowanych, w wypadku imion i nazwisk słowiańskich zapisanych cyrylicą stosujemy transliterację (zob. punkt IV.2a). Powyższe nie dotyczy osób uznanych za powszechnie znane (np. Cyceron, Szeks pir, Waszyngton, Wolter itd.), panujących i świętych. W wypadku spolonizowanych cudzoziemców można stosować formę polską.

2. Imiona osób po raz pierwszy wzmiankowanych w tekście lub narracyjnym fragmencie przypisu powinny być przytoczone w pełnym brzmieniu. W innych przypadkach podaje się inicjały imion i nazwisko lub — zwłaszcza w odniesieniu do postaci znanych albo często wymienianych w tekście — tylko nazwisko, np. Kościuszko, Mickiewicz. W opisach bibliograficznych i archiwalnych zawsze należy uwzględniać jedynie inicjały imion i nazwisko.

3. Osoby wymieniane w recenzjach powinny występować bez stopni oraz tytułów naukowych i zawodowych. Zasada ta nie obowiązuje w nekro logach w odniesieniu do zmarłych.

4. W recenzjach słowo „Autor” piszemy wielką literą, o ile odnosi się do autora recenzowanej pracy.

5. W nekrologach zaimki osobowe określające zmarłych piszemy wielką literą.

VI. Skróty, daty i inne określenia czasu, liczebniki.

1. W tekstach stosujemy ogólnie przyjęte skróty: itd., m.in., etc. i inne (zob. niżej zamieszczony wykaz skrótów), a także z reguły: r. (rok) i w. (wiek).

2. Daty w tekście:

a) miesiąc słownie, np. 5 marca 1910 r.;

b) przy różnych stylach (kalendarzach): 10/20 maja 1589 r., ale 27 II/11 III 1896 r.;

c) okresy od do: np. 1–10 maja 1900 r., 1 maja – 10 czerwca 1900 r.;

d) w datach wtrąconych w nawiasie miesiąc podaje się liczbą rzymską i nie stosuje się skrótu r. na końcu, np. (1 V 1826).

3. Daty w przypisach:

a) miesiąc liczbą rzymską, np. 5 III 1900 (nie dotyczy cytatów i fragmentów narracyjnych);

b) w razie braku daty dziennej miesiąc zawsze słownie, np. w marcu 1825 r.

4. Pisownia określeń „wiek”, „rok”:

a) przed — rozwinięte, np. w wieku XVI, w roku 1928;

b) po — skrócone, np. w XVI w., w 1928 r.

5. W określeniach typu „w drugiej połowie”, „lata osiemdziesiąte” nie używa się cyfr.

6. Liczebniki:

a) zapis cyfrowy z oddzielaniem spacją rzędów wielkości, np. 1234, 11 456, 234 567;

b) zapis cyfrowy z zastosowaniem skrótów: tys., mln, mld, np. 2 tys., 5 mln, 10 mld.

VII. Przypisy następują po tekście od nowej strony — tzw. przypisy końcowe (nigdy tzw. dolne, tj. pod fragmentami tekstu, do których się odnoszą). Numery przypisów umieszczamy w górnej frakcji, bez nawiasów, kropek itp., w wierszu z wcięciem akapitowym. Odsyłacze do nich w tekście umieszczamy w górnej frakcji; w przypadku zbiegnięcia się odsyłacza z przecinkiem, średnikiem lub kropką kończącą zdanie — przed tymi znakami (z wyjątkiem skrótów, np.: w. lub r.). W przypisach stosuje się skróty takie jak w tekście oraz konwencjonalne skróty łacińskie: ibidem, idem, eadem, iidem, eaedem, op. cit., loc. cit. Można stosować też inne, przyjęte w historycznych opracowaniach specjalistycznych, jednak z objaśnieniem przy pierwszym zastosowaniu. Poprawkę, np. w błędnie wydrukowanym opisie bibliograficznym, zaznaczamy skrótem [i.e.].

VIII. Opisy bibliograficzne.

1. Czasopisma: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu (kursywą), tytuł czasopisma w cudzysłowie lub skrót tytułu (jeśli występuje w poniższym wykazie, bez cudzysłowu), rocznik, rok wydania, numer lub zeszyt cyframi arabskimi, strony, np.: J. Michalski, Publicystyka i parapublicystyka doby sejmu 1776 roku, KH 105, 1998, 1, s. 21–64.

2. Serie wydawnicze:

a) tytuły zależne: tytuł serii kursywą, numer tomu cyfrą arabską, tytuł tomu kur sywą, numer woluminu, zeszytu, części cyfrą arabską, miejsce i rok wydania, strony, np. Acta Nuntiaturae Polonae, t. 15: Germanicus Malaspina (1591–1598), vol. 1: (1 XII 1591 – 31 XII 1592), wyd. L. Jarmiński, Cracoviae 2000, s. 421–457;

b) tytuły niezależne: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, nazwa serii i numer tomu bez wyróżnienia, strony na końcu. W wypadku prac zbiorowych po tytule przywoływanego tekstu następuje po przecinku — w: (bez nawiasów prostokątnych), tytuł opracowania zbiorowego pisany kursywą oraz inicjał imienia i nazwisko redaktora, np. J. Tyszkiewicz, Brunon z Querfurtu, w: Z dziejów średniowiecznej Europy Środ-kowowschodniej, red. idem, Warszawa 1998, Fasciculi Historici Novi, t. 2, s. 38–49.

3. Teksty zamieszczone w wydawnictwach ciągłych o charakterze wydawnictw zbiorowych traktujemy jak artykuły w czasopismach (tytuły wydawnictw w cudzysłowie), np. J. Staszewski, Elekcja 1697 roku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici”, Nauki Huma-nistyczno–Społeczne, z. 259, Historia, 28, 1993, s. 73–92. Jeśli książka ukazała się jako jeden tom (zeszyt) wydawnictwa ciągłego, to stosujemy następujący opis: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, tytuł wydawnictwa ciągłego w cudzy słowie, tomy, zeszyty i podobne informacje.

4. Biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym traktujemy jak artykuły w wielotomowej pracy zbiorowej, np. M. Zgórniak, Haller Cezary, PSB, t. 9, Wrocław 1960–1961, s. 250.

5. Stosujemy polskie określenia skrótowe: wyd., oprac., red. (nie pod red.).

6. Opisy bibliograficzne wtrącone do tekstu lub wywodu w przypisie zamykamy w nawiasie okrągłym.

7. Po incipitach prac wielokrotnie cytowanych nie umieszczamy wielokropka.

8. W opisach bibliograficznych prac opublikowanych w słowiańskich alfabetach cyrylickich stosujemy transliterację (zob. punkt IV.2a).

9. Opisy archiwaliów i rękopisów modernizujemy zgodnie z zasadami określonymi w Instrukcji wydawniczej dla średniowiecznych źródeł historycznych (Kraków 1925) oraz Instrukcji wydawniczej dla źródeł historycznych od XVI do połowy XIX wieku (Wrocław 1953).

10. Opisy starodruków nie są modernizowane.

WYKAZ SKRÓTÓW

AAN — Archiwum Akt Nowych w Warszawie

AGAD — Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie

AGZ — Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Pol skiej z archiwum

        tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie

AP — Archiwum Państwowe

APH — „Acta Poloniae Historica”

ASWK — Akta sejmikowe województwa krakowskiego

ASWP — Akta sejmikowe województw poznańskiego i kaliskiego

BC — Biblioteka Muzeum Narodowego im. Czartoryskich w Kra ko wie

BJ — Biblioteka Jagiellońska w Krakowie

BK — Biblioteka Polskiej Akademii Nauk w Kórniku

BN — Biblioteka Narodowa w Warszawie

BO — Biblioteka Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wro c ła wiu

BPAU–PANKr — Biblioteka Naukowa Polskiej Akademii Umiejętności

        i Pol s kiej Akademii Nauk w Krakowie

BR — Biblioteka Publiczna im. Edwarda Raczyńskiego w Poznaniu

CAW — Centralne Archiwum Wojskowe

CDS — Codex diplomaticus nec non epistolaris Silesiae, Wrocław 1956–1964

CPH — „Czasopismo Prawno–Historyczne”

DN — „Dzieje Najnowsze”

KDKK — Kodeks dyplomatyczny Katedry Krakowskiej, Kraków 1874–1883

KDM — Kodeks dyplomatyczny Małopolski, Kraków 1876–1905

KDMaz — Codex diplomaticus et commemorationum Masoviae generalis, Warszawa 1919

KDP — Kodeks dyplomatyczny Polski, Warszawa 1847–1887

KDW — Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, Poznań 1877 nn.

KH — „Kwartalnik Historyczny”

KHKM — „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej”

MGH — Monumenta Germaniae Historica

MGH SrG — Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Germanicarum

MGH SS — Monumenta Germaniae Historica, Scriptores

MK — Metryka Koronna

MPH — Monumenta Poloniae Historica

mps — maszynopis

n. — i następna

nn. — i następne

OiRwP — „Odrodzenie i Reformacja w Polsce”

op. cit. — opus citatum

PH — „Przegląd Historyczny”

PL — Patrologiae cursus completus. Series Latina, Paris 1878–1890

por. — porównaj

przyp. — przypis

PSB — Polski Słownik Biograficzny

RDSG — „Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych”

red. — redaktor, redakcja

RH — „Roczniki Historyczne”

rkp. — rękopis

RWHF PAU — „Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Historyczno–Filozoficznego Akademii Umiejętności”, Kraków 1874–1891

        — „Rozprawy Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozoficzny”,

        Kraków 1891–1918

        — „Rozprawy Polskiej Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozoficzny”,

        Kraków 1921

        — „Rozprawy — Polska Akademia Umiejętności. Wydział

        Historyczno–Filozoficzny”, Kraków 1921–1928/1929

        — „Rozprawy Wydziału Historyczno–Filozoficznego — Polska Akademia 

        Umiejętności”, Kraków 1928/1929–1952

        — Rozprawy Wydziału Historyczno–Filozoficznego — Polska Akademia Umiejętności,

        Kraków 1992–

SDRE — „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo–Wschodniej”

SGKP — Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich

SH — „Studia Historyczne”

SIRIO — Sbornik Imperatorskogo Russkogo Istoričeskogo Obŝestva

Sobótka — „Śląski Kwartalnik Historyczny «Sobótka»”

SPPP — Starodawne Prawa Polskiego Pomniki

SSS — Słownik Starożytności Słowiańskich

St. Źr. — „Studia Źródłoznawcze”

sygn. — sygnatura

VL — Volumina Legum

wyd. — wydanie, wydał

z. — zeszyt

ZH — „Zapiski Historyczne”

zob. — zobacz